maandag 25 januari 2016

Dag 14: Osaka Station, Castle en reis terug naar NL

Onze laatste dag in Japan! Omdat het vliegtuig pas heel laat op de avond zou vertrekken, hadden we vrijwel nog een hele dag in Osaka te besteden.
We hebben de koffers in het hotel laten staan en zijn richting het station gegaan. Deze keer wilde Nick mij de andere kant laten zien, waar nog een gigantisch winkelcentrum zit. Maar eerst een bijzonder stukje: bovenop het gebouw was namelijk een (moes)tuin, hier hebben we eventjes van de rust en zon genoten voordat we weer de drukte in gingen. Het is erg bijzonder dat er zo op een dak van een hoog gebouw een tuin is, maar het zal vast wel meer in Japan voorkomen, aangezien er veel hoogbouw is in de steden en dus nauwelijks ruimte voor tuinen (althans, afgezien van de parken dan).


Naast de tuin was er natuurlijk ook een mooi uitzicht.

Terug naar het winkelcentrum. Verschillende verdiepingen waren aan elkaar verbonden met roltrappen, en er waren ook nog eens twee delen (noord en zuid?) dus het was even puzzelen wat waar zat.
.

Een andere 'attractie' die we in Osaka nog wilden zien was Osaka Castle en omdat het heerlijk weer was en we tijd over hadden zijn we er maar heen gewandeld.
 Eerst kwamen we door (weer) een enorm lange overdekte winkelstraat. Deze was beduidend minder boeiend dan die in het centrum bij Namba maar het blijf verbazend dat er toch zoveel van dit soort grote winkelcentra zijn. Toen we er bijna helemaal door heen gewandeld waren, hebben we een korte pauze gehad bij Mister Donut, waar we lekkere gevulde donuts aten.


Om naar het kasteel te lopen, moesten we langs de rivier. Nogmaals een mooie ervaring, Japan weet goed de natuur en rust te benadrukken, als daar in ieder geval ruimte voor is. Ook dit pad was goed onderhouden en ik kan me voorstellen dat het in de lente, met kersenbloesem, hier schitterend is om te wandelen.

Inmiddels kwam Osaka Castle steeds dichterbij. We zijn er niet naar binnen gegaan. O.a. omdat we al best wel moe waren en het er ook aardig druk was. Het gebouw is daarnaast van de buitenkant sowieso al erg mooi. Net als het kasteel in Tokyo is het als een vesting opgebouwd, met hoge muren en een slotgracht er om heen.



 We hadden wel een probleempje: het was lunchtijd en vanaf de kant waar we vandaan kwamen was geen enkel restaurantje of winkel te vinden. We zijn helemaal teruggelopen naar een plein met een fontein waar een snackbar stond en we hebben maar op een muurtje gezet (bij een restaurant die niet open was!). Achteraf was dat een beetje dom, want aan de andere kant van het kasteel waren 'tig winkeltjes en eet-kraampjes, waar Nick toen maar een ijsje als toetje heeft genomen.
Bij de winkeltjes stond ook een soort doosje waar je een geluks/voorspelling-rolletje kon kopen, met een wel heel grappige uitleg (en dat je toch echt moet betalen hiervoor en niet zomaar mee mag nemen).

Na het kasteel zijn we maar weer terug richting het hotel gelopen. Ondertussen kon ik de 'gewone' stad nog even op me in laten werken. Zo kwamen we schattige schoolklassen tegen en een vitrine van een bedrijf die cake(toppers) verkocht. En vlak bij ons hotel kwamen we opeens een heel fleurig tuintje tegen, een leuke verrassing!



We hebben nog even uitgerust bij een Starbucks en zijn daarna onze koffers gaan halen.
De treinreis van Osaka station naar Kansai Airport was wat spannender dan gedacht, we kwamen halverwege erachter dat er maar een gedeelte van de trein doorreed naar het vliegveld. Het is namelijk zo dat het vliegveld op een apart platform in de zee staat, en dus niet meer op land. We konden gelukkig nog op tijd uitstappen, rennen naar de goede wagon en weer instappen. Maar gelukkig waren we sowieso op tijd vertrokken.

Op het vliegveld was het vrij rustig, blijkbaar vertrekken er 's avonds niet zoveel vluchten, of gaan mensen er pas heen na hun avondeten. Zelf hebben we nog even rondgelopen en alle winkeltjes bekeken, ons laatste kleingeld opgemaakt en ons klaargemaakt voor de vlucht.
Na de controle/douane hadden ze nog meer winkeltjes en ik vond daar iets waar ik heel blij van werd: Rainbow Pocky. Voor diegenen die het niet kennen: Pocky is een biscuitstokje met chocola of een andere zoete smaak er op. Het is erg bekend onder anime/Japan liefhebbers omdat het veel in anime-series terugkomt en het in Japan een vrij normale/bekende snack is. We hebben er dan ook aardig wat van gehad, maar deze 'rainbow pocky' heb ik ooit eens op het internet gezien en het was voor mij altijd een magisch iets wat ik nooit had gedacht in echt zomaar tegen te komen.
Nou, het stelde me niet teleur: de verpakking was heel shiny met holografische sterretjes er op en de pocky stokjes waren van mega-formaat. Ik moest het echt hebben, en ondanks dat ons kleingeld op was heeft Nick toen maar het voor mij gekocht met zijn creditcard <3 ik was zo happy!

We hadden nog een aantal andere dingen gezien bij de winkeltjes voor de controle overigens. Zoals de Osaka Puyo Puyo's :D (ik wilde niet weer geld uitgeven maar Nick heeft ze toch nog voor mij gekocht). De Sherlock manga vond ik heel erg sprekend lijken, maar ik heb 'm niet gekocht omdat het me niet duidelijk was of het nou Engels of Japans was binnenin.
'Drastic the baggage' is een mooi voorbeeld van Engrish. In Japan kunnen ze duidelijk niet altijd heel goed Engels, maar behalve dat passen ze het wel toe op bijvoorbeeld shirts, etenswaren en in winkels zoals dit.

Uiteindelijk was het dan tijd om naar het vliegtuig te gaan. We zaten weer ongeveer op dezelfde plek aan de rechterkant maar omdat het donker was, was er weinig te zien. Na wat eten, heb ik maar gepoogd te gaan slapen, het was ook al bed-tijd. Gelukkig ging het slapen deze keer ietsje beter, maar nog steeds had ik erg last van het lawaai van het vliegtuig zelf. Volgens mij was het ook deze vlucht dat er weinig mensen meevlogen en Nick een plek vrij had naast hem. Er was zelfs een rij stoelen in het midden helemaal leeg, een man kon er dus helemaal uitgerekt op gaan liggen slapen, wat een luxe.

Het landen en opstijgen werd me al iets minder spannend. Het was wel erg bijzonder om zo rond een uur of vijf 's ochtends Dubai Airport binnen te lopen. Het was heel stil en op een gegeven moment klonk het ochtendgebed (Dubai is immers een Arabisch land met veel moslims). Ook het gedeelte van het vliegveld waar we deze keer waren was vrij mooi: er waren tuinen ingericht met veel groen en zelfs fonteintjes hier en daar. We hebben het licht zien worden en zijn op een gegeven moment maar gewoon gaan wachten bij onze gate. Daar werden we al snel geconfronteerd met cultuurverschillen. Wat zijn Nederlanders een stelletje kletskousen zeg. Ik kreeg er zelfs bijna een beschamend gevoel van. En het was ook zo rumoerig en druk in het vliegtuig zelf terug. We konden in ieder geval genieten van het uitzicht en de in-flight entertainment.
Ik was wel blij dat we na de lange reis weer terug waren in Nederland. De dag er na ben ik onze fretten weer op gaan halen en konden we nog eventje uitrusten voordat de volgende dag er gewoon weer gewerkt moest worden.

Japan was een bijzonder leuk en mooi avontuur! Het voelde zelfs een beetje als een thuis af en toe: een plaats waar het niet heel raar is om zoveel van anime, games en lolita fashion te houden en waar het hier en daar gewoon deel van het straatbeeld is. Een plek waar oude folklore en religie samenkomt met supermoderne technologie. Een plek waar we zeker graag nog eens naar terug gaan.

Hopelijk vonden jullie de verslagen ook leuk om te lezen, voor ons was het een goede manier om alles nog een klein beetje te herleven. Om het af te sluiten heb ik als leuke herinnering een video-compilatie gemaakt! Sayonara, of beter gezegd Mata aou, ne: tot de volgende keer!



maandag 18 januari 2016

Dag 13: Kaiyukan Osaka Aquarium, arcade & Dotonbori

Het was lastig om te kiezen wat we verder in Osaka wilden doen. Nick en ik wilden wat verschillend maar na overleg en nadenken hebben we besloten dat we naar het Kaiyukan Aquarium zouden gaan.
Dit is een van de grootste publieke aquariums in de wereld. Zelf vind ik dieren kijken altijd wel vermakelijk, maar daarnaast was ik als kind ook erg fan van dolfijnen en zeehonden e.d. Nou, mijn jongere ik zou van het Kaiyukan echt super happy worden!

Het Kaiyukan staat bij de baai van Osaka, dus we moesten een eindje met de trein naar Osaka-ko toe en vanaf daar was het 5-10 minuutjes lopen. Het aquarium is een groot en hoog gebouw die op het 'Tempozan' entertainment plateau staat. Hier vond je bijvoorbeeld ook een enorm groot reuzenrad.
Het was vrij rustig bij de ticketbalie dus we dachten dat het binnen ook wel goed te doen was. Echter waren er veel schoolklassen die erg luid door de gangen heen renden helaas. Gelukkig konden we hier en daar wat sneller zijn dan ze en aan het lawaai ontstnappen.



Als eerste gingen we door een water tunnel met o.a. haaien. Ik vind het altijd supertof om door zo'n tunnel heen te lopen omdat je je echt even onderwater waant. Daarna gingen we een hele hoge roltrap op, de rest van de route begon namelijk bovenin.

Ze hebben in het Kaiyukan best wel veel verschillende dieren, maar toch had ik het idee dat het vrij klein was en we redelijk snel er door heen liepen. Misschien kwam het ook wel omdat we door al die drukte ons een beetje opgejaagd voelden. Ook hebben we niet heel veel goede foto's kunnen maken door het licht of doordat de dieren zo snel waren. Zo waren er bijvoorbeeld ook dolfijnen (omg yes!) maar helaas waren daarvan de foto's niet goed gelukt.











 Zoals je ziet hadden ze een aantal gave dieren! Vooral de krabben, de maanvis, de dolfijnen, zeehonden en de walvishaai vond ik echt heel tof om te zien. Natuurlijk zijn de pinguïns ook altijd leuk. Verder was er ook een plek waar je haaien en roggen kon aaien, supercool. En we hadden het geluk ook rond de goede tijd te zijn voor het voeren van de otters. Vooral de ottertjes vonden we erg leuk, ze zijn nou eenmaal familie van de fret en dus deed het ons denken aan onze Annie en Hobbel.
We zijn nog even bij de shop van het Kaiyukan wezen kijken, waar ik een gekke walvis-haai sleutelhanger uit een automaat haalde.
Eenmaal buiten (met wat eten), zijn we even gaan zitten op een bankje met uitzicht op de baai!

Gelukkig was er bij het Tempozan nog meer te doen, o.a. was er een grote arcade hal die redelijk rustig was en waar we toch nog eventjes wilden kijken.
Na een aantal spelletjes bekeken te hebben, besloten we wat muntjes te kopen (die je niet in kan wisselen voor geld, alleen maar mee kan spelen). Toen we ons bakje half vol hadden, kwam er een meneer aan met een hele grote doos met muntjes...of we niet wat wilden hebben. Eh...sure?! Hij vertelde dat hij met een spel de jackpot gewonnen had, maar dat hij hier met zijn familie was en het in die korte tijd gewoon niet op kon maken, dus deelde hij het maar rond. Nou, daarvan hebben we heel veel plezier gehad en echt van alles uitgeprobeerd. Zoals ik eerder wel eens vertelde hebben ze in Japan echt de gekste spelletjes, met ronddraaiende balletjes, lampjes, hengels, geweren ...je verzint het niet.
De meest geweldige vond ik nog wel Super Mario Fushigi no Korokoro Party (plaatje rechts). Dit was een enorme machine met een coin-dozer, zoals ook veel van de andere kasten hadden. Echter zat er een heel systeem aan vast met een verhaal en vallende balletjes, een ronddraaiend geval met Mario characters, en weet ik wel niet wat. Je kunt het (slecht) zien op dit youtube filmpje.
De Pingu coin-dozer was overigens ook awesome en cute!

Toen alle muntjes op waren, waren we ook alweer zo'n twee uur verder geloof ik. Gelukkig hadden ze naast de arcade een soort restaurant/winkel hal. Heel veel restaurantjes waren echter nog niet open, dus we hebben toen wat opgehaald bij een soort cafetaria. Ik heb toen taiyaki gevuld met chocola gehad, ook nog iets wat ik graag in Japan wilde eten. Taiyaki is gebakken deeg in de vorm van een visje, met vulling. Normaal gezien vaak gevuld met zoete rode-bonen pasta, maar daar ben ik niet erg fan van en dus nam ik er eentje met chocola.
Helaas was het nog niet echt etenstijd, we hebben toen besloten maar terug naar het centrum van Osaka te gaan. We zijn nog een keer door de winkelstraat gelopen (wederom erg druk) en een klein stukje van DenDen town meegepakt, waarna we ons pad vervolgden richting Dotonbori (het gebiedje bij die Glico running-men billboard). We snapten eerst niet helemaal hoe ver die straat strekte, maar eenmaal gevonden was het best wel gaaf. Er zitten namelijk veel restaurants bij Dotonbori, en zoals Osaka betaamd zijn ze erg goed in het laten opvallen van hun business.



Zoals je kan zien zijn er veel verlichtende uithangborden in allerlei vormen en maten, dat was gaaf om te zien! Zelf konden we niet zo goed kiezen en zijn we maar weer voor een hot-plate restaurant gegaan. Deze keer heb ik kleine okonomiyaki's gehad met allerlei toppings. En ik wilde de takoyaki-balletjes uitproberen. Dit zijn een soort poffertjes met inktvis er in. Helaas was het niet zo mijn smaak, maar ik heb het in ieder geval gehad! Nick had weer zijn favoriet, de yakisoba!


De terugwandeling was ook best leuk. Zo zagen we bijvoorbeeld het gafe gebouw met reuzenrad van de Don Quijote winkel. En de weg naar het station was ook best wel grappig. We liepen door een wijk die een beetje als een (rode) achterbuurt aanvoelde. Er waren heel wat prive-cafés met hosts e.d. (als in: waarschijnlijk gewoon stripclubs). Maar alles was achter deuren natuurlijk, dus daar merk je niks van.
Rechts zie je nog de aankopen van vandaag en gisteren. Het was tijd voor onze laatste overnachting in Japan, maar ons Osaka-avontuur was nog niet voorbij!