maandag 28 december 2015

Dag 10: Nara

Op dag 10 van onze reis gingen we naar Nara, dit is de hoofdstad in de Nara provincie die aan Kyoto grenst, het is ongeveer 30-40 minuten met de trein er naar toe dus je hebt niet echt het gevoel dat je een hele dag weg er voor reist.

Sanjo-dori
Toen we er aankwamen konden we kiezen tussen met de bus naar het park met de bezienswaardigheden gaan of om 20-30 minuten te wandelen. Het was weer heerlijk weer dus we zijn gaan lopen. Na een lange straat (Sanjo-dori) kwamen we bij een trapje die leidde naar een complex met tempels.

Als eerste zagen we de Kōfuku-ji, een boeddhistische tempel die van origine in het jaar 669 gebouwd is, toen later verplaatst werd naar Kashihara (waar ze toen een hoofdstad wilden bouwen) en in het jaar 710 weer werd verhuisd naar de plek waar het nu staat alhoewel ook dit niet de originele tempel van vroeger was aangezien het wel een paar keer afgebrand en vernield was in oorlogstijden.
Het zal vast een grote klus zijn geweest het steeds weer op te bouwen, een deel van de tempel zijn namelijk pagoda gebouwen van 3 en 5 verdiepingen, erg indrukwekkend om te zien.


Toen we verder liepen kwamen we al gelijk bij een parkje met een aantal herten. Nara staat namelijk er om bekend dat er veel loslopende herten zijn. Uit folklore/geschiedenis geloofden ze bij de Kōfuku-ji en Kasuga shrine dat, na een bezoek van een van de goden van de shrine gezien werd rijdend op een wit hert, dat herten heilig waren en worden gezien als boodschapper van de goden. Voor een lange tijd was het ook strafbaar om ze te doden, maar na de tweede wereldoorlog is dit afgeschaft en in plaats daarvan is het benoemd tot bijzonder nationaal cultuurgoed. En bijzonder is het zeker.


De (Sika) herten zijn echt overal (behalve midden in de stad dan) en ze zijn ook redelijk tam. Natuurlijk zijn ze na al die tijd wel gewend om om te gaan met mensen. Bij het binnengaan van het park hebben we een zakje koekjes gekocht (waarschijnlijk gemaakt van speciaal deeg) die we aan de herten konden voeren. Sommige herten waren erg aan het schooien terwijl anderen gewoon rustig bleven liggen. We hebben natuurlijk ook veel foto's proberen te nemen met de herten :) het is namelijk niet vaak dat je herten kan aaien, knuffelen of selfies er mee kan nemen :P.

Onderweg kwamen we door de Nandai-mon poort, een enorme grote houten poort die naar het
Tōdai-ji complex leidt. Ook daar waren een aantal herten, eentje zat er gewoon te zitten te staren naar de voorbijgangers.


Even verderop was de ingang/toegang (het gebouw op de foto links) naar de Daibutsu-den, de 'grote Boeddha hal' (foto hieronder). Hier stonden al heel superveel groepen schoolkinderen en bezoekers. Ik had niet verwacht zo'n enorm groot gebouw te zien. De hal is echt reusachtig, maar dat moet ik wel aangezien 's werelds grootste bronzen Vairocana-Boeddha beeld er staat. Owja en behalve dat, ook nog twee andere grote beelden en aantal andere mooie dingen en natuurlijk ook kraampjes om souvenirs te kopen.


Behalve dat de Boeddha zelf echt 'huge' en indrukwekkend was (hij is 15m hoog), vond ik ook bijzonder dat er omheen een aantal lotus-planten beelden stonden (die ik zo zou willen meenemen voor in onze nieuwe tuin ;) ). De souvenir kraampjes voelden wel een beetje beschamend in zo'n indrukwekkende tempel, maar ja het kost natuurlijk ook wat om dit hele complex te onderhouden.

Na deze hal, hebben we de Nigatsu-do bezocht, nog een gedeelte van het Todai-ji complex. We moesten een aantal trappetjes op om hier te komen, maar ook deze hal had een aantal mooie elementen om te zien zoals de enorm grote lampen en deuren aan de zijkant en de lantaarns aan de rand van het pad.


Nara park is echt groot en dus moesten we tussendoor wel even rust nemen, gelukkig hebben ze er wel wat winkeltjes, of natuurlijk de snoep- of drinkautomaten. Langs nog een aantal kleine tempeltjes (waar we niet in zijn geweest, op een gegeven moment moet je toch kiezen), liepen we over een lange weg langs een grote heuvel, of beter gezegd het begin van een berg waar een aantal groepen kinderen aan het spelen waren.


We liepen door naar de Kasuga-taisha, een Shinto shrine. Er staan  veel mooie lantaarns op de weg naar deze shrine, en het complex staat ook midden in het herten bos/park dus de weg terug konden we nog een keer hertjes aaien.




 Op de weg terug vond ik nog een mooie stoffenwinkel in Nara waar ik, zo dacht ik, een goede kleur gevonden had voor iets wat ik wou maken. En natuurlijk hadden we honger na deze lange wandeling. Ik heb curry besteld en Nick had iets van vlees/ei salade.

Hierna zijn we weer teruggereisd naar het hotel om uit te rusten, alhoewel we 'smiddags nog wel wat tijd over hadden. 'savonds hadden we gelukkig wel weer energie en zijn we op zoek gegaan naar een restaurant waar we lekker konden eten. We kozen voor een hot-plate restaurant waar ze Yakisoba en Okonomiyaki hadden.
Dit was de eerste keer dat we in een dergelijk restaurant zaten. Ze hadden er kleine afgesloten zitplekken naast grote tafels (waar dan groepen aan konden zitten). Elke plek had een bel voor als je iets wilde vragen/bestellen. Eerlijk gezegd is zo'n bel best handig, vooral omdat er in veel restaurants nogal wat gepraat of zelfs geschreeuwd wordt (het eeuwige 'irasshaimase' (welkom) door de stafleden, of als ze 'hai' roepen nadat de bel gaat), maar aan de andere kant voelt het zo..direct en luid..om een belletje te klikken aangezien het het hele gebouw doorgaat en niet zo zachtjes ook.
We werden geholpen door een jong en aardig meisje die heel hard probeerde om in het Engels dingen uit te leggen en we kwamen er samen gelukkig uit. Uiteindelijk werd het gerecht al voor ons gebakken maar bleef het warm op de hete plaat terwijl ik eigenlijk dacht dat je het zelf op de plaat moest klaarmaken (wat in sommige gevallen ook kan volgens mij).

 De Yakisoba (gebakken soba noodles) en Okonomiyaki (kool-ei-pannekoek, die van mij had extra vlees er op) waren echt verrukkelijk. De saus die er bij hoort is echt om te smullen en daarvan hebben we in later in Osaka ook nog een fles van gekocht en mee naar huisgenomen. Met mijn verjaardag heb ik succesvol Okonomiyaki zelf gemaakt thuis, natuurlijk wel een klein beetje anders maar meerendeels smaakte het hetzelfde en nu is het een van mijn favo gerechten. Yakisoba willen we zeker ook nog eens maken, maar omdat Nick nauwelijks koolhydraten eet bewaren dat maar voor een andere mooie vakantiedag.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten