dinsdag 27 oktober 2015

Dag 2 - deel 1: Odaiba

Onze eerste dag in Tokyo hadden we eigenlijk gepland om rustig aan te doen...maar we konden allebei niet wachten op de leukste dingen dus hebben we geswitched en zijn we richting Odaiba en Akihabara gegaan.
Ohayo Tokyo!
Het ontbijt in het hotel was vrij uitgebreid, ze hadden beide Japans (vis, omelet, groente, rijst) en westers (bolletjes, salade, cruesli/yoghurt en fruit) eten en voor elk wat wils. Ik ben geen vis-liefhebber (in ieder geval niet het soort wat gebakken is) en eigenlijk ben ik over het algemeen helemaal niet zo'n fan van de 'umami' smaak die je zoveel vind in het Japanse eten (ja, Nick heeft me tig keer gewaarschuwd met het feit dat ik waarschijnlijk het wel zou moeten eten, en ik kan het ook wel eten, maar het heeft gewoon niet mijn voorkeur, dat in tegenstelling tot Nick die wel van vis houdt). Ik heb dus tijdens ons ontbijt vooral wat broodjes en ontbijtgranen gegeten met een salade of ei met bacon erbij. En qua portie ook een stuk meer dan ik normaal thuis eet, maar dat heb je ook wel nodig als je de hele dag door beweegt. Bovendien is het ook vakantie, dus tijd om er van te genieten, toch?

Tijd om op de trein te stappen naar...Odaiba!
Odaiba is een kunstmatig eiland in de baai van Tokyo. De reden dat we er heen wilden is omdat er een aantal coole dingen te zien zijn en voor mijzelf omdat het terug komt in de anime-serie Digimon (de personages daaruit wonen in Odaiba en veel van de gebouwen en plekken komen er in terug).

We namen de trein naar Shimbashi en van daar de Yurikamome-lijn naar Odaiba, wat een beetje voelde als een attractiepark-ritje. Hoog boven de grond met veel bochten. Het uitzicht over de baai was echt super. Een grappig verschil was dat in deze trein mensen wel wat meer kletsten dan in de metro normaal gebeurd. Misschien omdat het zondag was of dat Odaiba meer als touristische plek wordt gezien?
De Rainbow Bridge te Odaiba
We zijn uitgestapt in de buurt van het strand en vanaf daar langs de boulevard gelopen. Een groot gedeelte van de autoweg waar we langs liepen was afgesloten voor een triatlon, Het was leuk om te zien hoe familie en vrienden hun sporters aan het aanmoedigen waren, ik zou zo het idee hebben dat dat in Japan veel meer gebeurd dan in Nederland...maar de dag erna was het dan ook nationale sportdag dus zo vreemd was het niet.

Op de boulevard kwamen we al snel langs een groep vending-machines, oftewel verkoopautomaten, waar ze er zoveel van hebben in Japan. Nick was op zoek naar een drankje die hij kent van een van zijn favoriete anime-series, een koffie genaamd Max Coffee. En hij had geluk: in deze automaten zat het (dit was ook de enige plaats waar we het gezien hebben). Nick is echter geen koffie gewend, die werd er nogal hyper van, wat wel grappig was voor even :P.



We kwamen langs Aqua City, een groot winkel/entertainment centrum...die helaas nog niet open was. In Japan zijn de commerciele plaatsen vaak wat later open dan dat we gewend zijn in Nederland, maar ze blijven ook langer open. We zijn toen maar door gelopen naar de achterkant, waar blijkbaar een arcade (speelhal) zat die wel open was. Het was nog erg rustig dus we hebben heerlijk in alle rust genoten van onze eerste Japanse arcade ervaring! We hebben samen wat spelletjes gespeeld.
Het leuke aan Japanse arcades is dat ze allerlei spellen hebben die we in het westen niet kennen of die soms een tikkeltje ouderwets zijn maar juist daarom leuk zijn. Veel spellen die ook meer om beweging of ritme gaan en daarom eerder interactief aanvoelen dan strategie of puzzel spellen.



Hierna hebben we het Fuji TV gebouw bezocht. Het gebouw ziet er zelf imposant en architectonisch interessant uit. Aan de buitenkant zit een grote lange roltrap waarmee we omhoog gingen, bovenin is een groot plein en een winkel met merchandise van de series die ze uitzenden. Helaas niks waar we fan van waren (maar mocht je One Piece of Dragonball fan zijn dan moet je er echt heen!).
Een oude foto van het FujiTV gebouw, via -dailyartfixx.com
Vervolgens liepen we over een snelweg heen en langs een evenementen terrein waar verschillende festivals gaande waren. American Picnic Day, het Duitse Oktoberfest en een of ander auto/racing evenement. Aan de linkerkant lag Diver City, waar een enorm Gundam beeld bij staat. Voor diegene die het niet kent: Gundam is een een mecha-serie: oftewel een serie met robots en mechanische dingen. De Gundam was life-size, en dus ongeveer zo groot as het gebouw zelf. Daarnaast was hij heel gedetailleerd, en zag er vrij realistisch uit, alsof het zo gebruikt kon worden (wie weet dat de Japanse regering daar stiekem ook wel voor gezorgd heeft..je weet het maar nooit).

We liepen verder naar het museum van 'nieuwe wetenschap en innovatie', genaamd Miraikan. Hiervoor moesten we eventjes in de rij staan, en kwamen er ook achter dat er een speciaal Pokémon Lab evenement was...maar helaas alleen voor kinderen :P. Het museum was wat minder dan we gedacht hadden. Het was er erg druk, en vanwege dat waren er allerlei rijen bij de verschillende bezienswaardigheden..zelfs gewoon bij gedeeltes van het museum zelf. We hebben gepoogd te wachten, maar zo'n 20-30 minuten duurde ons echt te lang. Erg jammer, maar wel een les: misschien is naar musea gaan in Japan gewoon niks voor ons. Het kostte alleen maar veel energie en heel erg veel nieuws (of met uitgebreidere Engelse uitleg) was er ook niet. We hebben echter wel een paar gafe android-robots gezien (oké, eigenlijk vond ik ze een beetje freaky, het zit nog steeds in het 'uncanny valley' gedeelte).



Toen we naar buiten gingen hadden we trek in lunch, echter was er geen eet-plek te bekennen. Behalve dan bij het oktoberfest en wat kraampjes die stonden bij een ander gebouw (toen we er heen liepen probeerde een mevrouw uit te leggen dat het alleen toegankelijk was voor deelnemers van een conferentie...arme verkopers want er stond voor de rest haast niemand bij en wij mochten er dus ook niks kopen).

 In ons reisboekje (van Lonely Planet) stond iets aangeraden in het gebouw naast Aqua City (genaamd Decks), maar toen we er aan kwamen stond er een lange wachtrij (blijkbaar een goed restaurant). We hadden geen zin om te wachten dus zijn we bij een plaats gaan zitten genaamd Island Vintage Coffee...waar ze ook een heerlijke lunch hadden. Ik wist niet zo goed wat ik moest bestellen en zag iets wat een Acai Bowl werd genoemd. Achteraf was het meer een soort ontbijt-gerecht met bessen-yoghurt en muesli en honing. Het was wel echt superlekker, evenals het broodje met mozzarella wat Nick had. Dit was ook de eerste keer dat ik ijsthee had besteld, wat in Japan ook 'echt' ijsthee is, zonder suiker o.i.d., dus even wennen. Achteraf vond ik het wel erg fijn dat we op een rustigere plaats zaten, Tokyo is een drukke stad, je hebt de rust tussendoor wel nodig.
Ik heb zelf geen foto gemaakt maar tegenwoordig kan je alles op het internet terug vinden.
Odaiba is verder ook nog onder anime/manga fans bekend vanwege de Tokyo Big Sight, maar zover hebben we niet gelopen. Na de lunch besloten we richting Akihabara te gaan, waar zoveel te doen en te zien was dat het beter in een nieuw bericht geschreven kan worden!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen