maandag 26 oktober 2015

Dag 1: De reis naar Japan

Hoera! We zijn weer thuis van onze droomreis, het was super-duper geweldig! Bijna alle foto's zijn geupload op Facebook dus nu is het tijd voor een uitgebreid verslag. Ik schrijf het eerst maar in het Nederlands, gewoon omdat het makkelijker is, wie weet dat ik het later nog vertaal naar Engels maar voorlopig eerst maar zo.

De eerste dag gaat over onze reis.
Na veertien jaar van anime, manga, games, snoep/eten, mode en muziek uit dit verre land is het dan eindelijk tijd: we gaan naar Japan!
Als een kind dat vol spanning wacht op zijn verjaardag, heb ik de nacht er voor slecht geslapen en werd ik wakker om 5 uur 's ochtends. Net zoals de nacht ervoor overigens. Ik heb er zo'n zin in!


De reis er naar toe is echter lang. Vanuit ons huis te Groningen is het eerst zo'n drie uur reizen naar Schiphol, daarna wachten bij de check-in (voor een lange reis misschien toch wat handiger dan online?). Eenmaal de koffers gedropped te hebben gingen we door naar de security check. Daar ging iets mis met de machine die alle bakken naar de handmatige rij duwde vanwege dat in een kindertas een stuk speelgoed op een handgranaat leek. En daarna was het wachten op Schiphol en bij de gate zelf. Uiteindelijk konden we dan eindelijk het vliegtuig in, yay!


We hebben gekozen voor een niet-directe vlucht met Emirates, die stopt in Dubai. Dat scheelde echt een boel geld en dat hadden we er graag voor over.
Op een of andere manier zaten we deze reis elke keer redelijk achterin het vliegtuig waardoor we (na de business/first class) als eerste er in mochten.
Het Emirates vliegtuig was echt gaaf. Tot nu toe heb ik alleen binnen Europa gevlogen met redelijk kleine vliegtuigen zonder maaltijd. Deze keer was het een groot vliegtuig, met HD-scherm en handheld voor je neus waar films, muziek en games op te spelen zijn. Evenals dat je info kon zien over de reis (hoe ver het was, op welke plaats en hoogte je vloog e.d.) en beelden van camera's die aan het vliegtuig zaten. Je kunt dus vanaf buiten het vliegtuig bekijken of zien hoe het recht onder het vliegtuig er uit zag, echt supertof!

Ook het eten was degelijk (inclusief hete doekjes die ze voor en na ronddeelden) en je kon allerlei drankjes er gratis bij krijgen. Nick leek het een goed idee wat wijn te drinken zodat we beter konden slapen aangezien we dan alvast in het Japan-tijd-ritme konden komen (P.S. het hielp niet eigenlijk, komt vooral omdat het vliegtuig best nog wel wat herrie maakt en zittend slapen niet echt fijn is).

Ik vond het echt een bijzondere ervaring zo'n groot vliegtuig. Eenmaal een tijdje in de lucht en na het eten gingen mensen rondlopen en kletsen met elkaar en het was net alsof het een café o.i.d. was, maar dan vliegend in de lucht.

We zagen de zon ondergaan en ik besloot te gaan slapen (of een poging toe te doen). Onze eerste vlucht was 'maar' 6 uur. Het was dus middernacht toen we aankwam in Dubai, niks anders te zien vanuit het vliegtuig dan veel lichtjes.


Dubai airport is groot, dat heeft volgens Nick te maken met de cultuur en hoe ze rijkdom laten zien. We moesten ook via een metro naar een andere hal toe. Gelukkig werd onze bagage door Emirates zelf getransferred dus we hoefden alleen maar te wachten op de volgende vlucht. Het was snachts ook nog zo'n 29 graden in Dubai, lekker temperatuurtje. Alle winkels en restaurants waren ook gewoon open dus we hebben ons wel vermaakt en een midnight snack genomen. Ik zocht eigenlijk iets gezonds zoals fruit of salade maar dat was er nogal prijzig.

Bij de gate wachtte een bus op ons die ons naar het vliegtuig bracht. Dit vliegtuig was een stukje kleiner en er waren ook al een stuk meer Japanners aan boord. Maar de vlucht zelf was langer, 9 uur lang ongeveer. Tijdens de vlucht werd mijn eet-ritme lekker verstoord. In plaats van te wachten op het ontbijt kregen we een 'light meal' aan het begin van de vlucht. Met warme kip en brood en chocolade-vanille pudding, echt iets voor een uur of 4 's nachts toch? Euh...niet echt.
En ja, zes uur later kregen we uiteraard ontbijt, wat ik dan maar meer zag als lunch. Owja, bij het ontbijt kregen we kaasomelet met spinazie en mais, ik vraag me af wie normaal gezien spinazie als ontbijt eet :). Het was wel lekker hoor, daarvan niet.


Ik vond het heel jammer dat we tijdens de zonsopgang onze raam-luikjes dicht moesten doen, want het uitzicht was echt waanzinnig, we vlogen boven de Himalayas en het was ontzettend mooi weer dus je kon alle bergtoppen supergoed zien. Het was echter wel wat verblindend voor de ogen dus ik snap wel dat het niet zo handig was. Alleen snap ik niet helemaal waarom mensen nu precies gingen slapen terwijl we ook 's avonds aan kwamen in Japan..en je dan dus weer moet slapen. Dus ik heb geprobeerd wakker te blijven. Het vliegtuig vloog een hele lange tijd boven China, wat is China eigenlijk groot zeg, oef. Vlak voordat we boven Japan vlogen was er weer een zonsondergang te zien. Ik heb dus twee zonsondergangen gezien vanuit een vliegtuig, het voelde echt alsof ik twee dagen lang aan het reizen was, een ervaring opzich.

Je kan je wel voorstellen hoe blij we waren eindelijk in Narita (airport dicht bij Tokyo) aan te komen. Uiteraard moesten we daar ook nog een tijd wachten bij de douane. Al gelijk in de eerste hal viel me op hoe ouderwets het er uit zag (in vergelijking met de andere airports dan, of in vergelijking met mijn eigen verwachting), het interieur was beige met bruine accenten en leek niet vernieuwd te zijn sinds de jaren 70 o.i.d.
Het andere wat me op viel is dat zelfs het personeel op de airport niet goed Engels kon. Ik wist wel vooraf dat er niet veel (goed) Engels gesproken werd, maar op een of andere manier vind ik het nog steeds vreemd dat een vrij modern land (op eerste gezicht dan) eigenlijk zo slecht Engels kan praten (zelfs op een internationaal vliegveld). Maar zoals de komende dagen wel zal blijken kom je heel ver met onegaishimasu (alsjeblieft) en arigatou (dankjewel) en sumimasen (pardon). Afgelopen half jaar heb ik ook gepoogd wat beter Japans te leren en kan ik nu hiragana en katakana tekens lezen, maar dat is maar een gedeelde van de taal dus veel kon ik nog steeds niet lezen.

Nick werd bij de security scan nog gevraagd waarom hij allemaal eten in zijn tas had, we hadden bij elke maaltijd in het vliegtuig bakjes met crackers/toastjes en dip/smeerkaas gekregen en dachten dat het leuk was dit mee te nemen voor in het hotel aangezien we het toch niet op konden in het vliegtuig. De security-man snapte er echter niks van dus ik moest een paar minuutjes in mijn eentje wachten in de aankomst hal...want blijkbaar mocht ik ook niet bij Nick zelf in de buurt wachten, dat was wel even spannend.

Vanuit Narita kochten we een Suica pas (zoiets als een OV-chipkaart) en namen we de Skyliner trein richting Tokyo, moesten overstappen in Nippori en Yurakucho naar ons eindstation te Nagatacho (allemaal stations in wijken van Tokyo zelf). Nagatacho is een groot station (niet de enige), dus we wisten eigenlijk niet zo goed welke uitgang we moesten nemen en hebben even moeten lopen (3 roltrappen en 2 normale trappen verder).
Eenmaal aangekomen en ingecheckt bij ons hotel (Toshi Center Hotel, we zaten op de 16e verdieping), kochten we nog wat drinken en eten bij de Familymart tegenover ons hotel en hebben we daarna heerlijk geslapen!


3 opmerkingen:

  1. Waw :D Kan niet wachten over je andere avonturen te lezen :) Is Dubai een leuk vliegveld?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Aw ^^ thanks! En ja Dubai is wel leuk opzich, in de hal waar we zaten zaten veel eettentjes en wat souvenir-shops enzo. Wel grappig om te zien wat ze er hebben. En de hallen zijn vrij hoog met palmbomen e.d. Op de terugweg zaten we weer ergens anders waar ze mooie tuinen en een speelplek voor kinderen hadden, was ook tof!

      Verwijderen
  2. Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.

    BeantwoordenVerwijderen