dinsdag 27 oktober 2015

Dag 2 - deel 1: Odaiba

Onze eerste dag in Tokyo hadden we eigenlijk gepland om rustig aan te doen...maar we konden allebei niet wachten op de leukste dingen dus hebben we geswitched en zijn we richting Odaiba en Akihabara gegaan.
Ohayo Tokyo!
Het ontbijt in het hotel was vrij uitgebreid, ze hadden beide Japans (vis, omelet, groente, rijst) en westers (bolletjes, salade, cruesli/yoghurt en fruit) eten en voor elk wat wils. Ik ben geen vis-liefhebber (in ieder geval niet het soort wat gebakken is) en eigenlijk ben ik over het algemeen helemaal niet zo'n fan van de 'umami' smaak die je zoveel vind in het Japanse eten (ja, Nick heeft me tig keer gewaarschuwd met het feit dat ik waarschijnlijk het wel zou moeten eten, en ik kan het ook wel eten, maar het heeft gewoon niet mijn voorkeur, dat in tegenstelling tot Nick die wel van vis houdt). Ik heb dus tijdens ons ontbijt vooral wat broodjes en ontbijtgranen gegeten met een salade of ei met bacon erbij. En qua portie ook een stuk meer dan ik normaal thuis eet, maar dat heb je ook wel nodig als je de hele dag door beweegt. Bovendien is het ook vakantie, dus tijd om er van te genieten, toch?

Tijd om op de trein te stappen naar...Odaiba!
Odaiba is een kunstmatig eiland in de baai van Tokyo. De reden dat we er heen wilden is omdat er een aantal coole dingen te zien zijn en voor mijzelf omdat het terug komt in de anime-serie Digimon (de personages daaruit wonen in Odaiba en veel van de gebouwen en plekken komen er in terug).

We namen de trein naar Shimbashi en van daar de Yurikamome-lijn naar Odaiba, wat een beetje voelde als een attractiepark-ritje. Hoog boven de grond met veel bochten. Het uitzicht over de baai was echt super. Een grappig verschil was dat in deze trein mensen wel wat meer kletsten dan in de metro normaal gebeurd. Misschien omdat het zondag was of dat Odaiba meer als touristische plek wordt gezien?
De Rainbow Bridge te Odaiba
We zijn uitgestapt in de buurt van het strand en vanaf daar langs de boulevard gelopen. Een groot gedeelte van de autoweg waar we langs liepen was afgesloten voor een triatlon, Het was leuk om te zien hoe familie en vrienden hun sporters aan het aanmoedigen waren, ik zou zo het idee hebben dat dat in Japan veel meer gebeurd dan in Nederland...maar de dag erna was het dan ook nationale sportdag dus zo vreemd was het niet.

Op de boulevard kwamen we al snel langs een groep vending-machines, oftewel verkoopautomaten, waar ze er zoveel van hebben in Japan. Nick was op zoek naar een drankje die hij kent van een van zijn favoriete anime-series, een koffie genaamd Max Coffee. En hij had geluk: in deze automaten zat het (dit was ook de enige plaats waar we het gezien hebben). Nick is echter geen koffie gewend, die werd er nogal hyper van, wat wel grappig was voor even :P.



We kwamen langs Aqua City, een groot winkel/entertainment centrum...die helaas nog niet open was. In Japan zijn de commerciele plaatsen vaak wat later open dan dat we gewend zijn in Nederland, maar ze blijven ook langer open. We zijn toen maar door gelopen naar de achterkant, waar blijkbaar een arcade (speelhal) zat die wel open was. Het was nog erg rustig dus we hebben heerlijk in alle rust genoten van onze eerste Japanse arcade ervaring! We hebben samen wat spelletjes gespeeld.
Het leuke aan Japanse arcades is dat ze allerlei spellen hebben die we in het westen niet kennen of die soms een tikkeltje ouderwets zijn maar juist daarom leuk zijn. Veel spellen die ook meer om beweging of ritme gaan en daarom eerder interactief aanvoelen dan strategie of puzzel spellen.



Hierna hebben we het Fuji TV gebouw bezocht. Het gebouw ziet er zelf imposant en architectonisch interessant uit. Aan de buitenkant zit een grote lange roltrap waarmee we omhoog gingen, bovenin is een groot plein en een winkel met merchandise van de series die ze uitzenden. Helaas niks waar we fan van waren (maar mocht je One Piece of Dragonball fan zijn dan moet je er echt heen!).
Een oude foto van het FujiTV gebouw, via -dailyartfixx.com
Vervolgens liepen we over een snelweg heen en langs een evenementen terrein waar verschillende festivals gaande waren. American Picnic Day, het Duitse Oktoberfest en een of ander auto/racing evenement. Aan de linkerkant lag Diver City, waar een enorm Gundam beeld bij staat. Voor diegene die het niet kent: Gundam is een een mecha-serie: oftewel een serie met robots en mechanische dingen. De Gundam was life-size, en dus ongeveer zo groot as het gebouw zelf. Daarnaast was hij heel gedetailleerd, en zag er vrij realistisch uit, alsof het zo gebruikt kon worden (wie weet dat de Japanse regering daar stiekem ook wel voor gezorgd heeft..je weet het maar nooit).

We liepen verder naar het museum van 'nieuwe wetenschap en innovatie', genaamd Miraikan. Hiervoor moesten we eventjes in de rij staan, en kwamen er ook achter dat er een speciaal Pokémon Lab evenement was...maar helaas alleen voor kinderen :P. Het museum was wat minder dan we gedacht hadden. Het was er erg druk, en vanwege dat waren er allerlei rijen bij de verschillende bezienswaardigheden..zelfs gewoon bij gedeeltes van het museum zelf. We hebben gepoogd te wachten, maar zo'n 20-30 minuten duurde ons echt te lang. Erg jammer, maar wel een les: misschien is naar musea gaan in Japan gewoon niks voor ons. Het kostte alleen maar veel energie en heel erg veel nieuws (of met uitgebreidere Engelse uitleg) was er ook niet. We hebben echter wel een paar gafe android-robots gezien (oké, eigenlijk vond ik ze een beetje freaky, het zit nog steeds in het 'uncanny valley' gedeelte).



Toen we naar buiten gingen hadden we trek in lunch, echter was er geen eet-plek te bekennen. Behalve dan bij het oktoberfest en wat kraampjes die stonden bij een ander gebouw (toen we er heen liepen probeerde een mevrouw uit te leggen dat het alleen toegankelijk was voor deelnemers van een conferentie...arme verkopers want er stond voor de rest haast niemand bij en wij mochten er dus ook niks kopen).

 In ons reisboekje (van Lonely Planet) stond iets aangeraden in het gebouw naast Aqua City (genaamd Decks), maar toen we er aan kwamen stond er een lange wachtrij (blijkbaar een goed restaurant). We hadden geen zin om te wachten dus zijn we bij een plaats gaan zitten genaamd Island Vintage Coffee...waar ze ook een heerlijke lunch hadden. Ik wist niet zo goed wat ik moest bestellen en zag iets wat een Acai Bowl werd genoemd. Achteraf was het meer een soort ontbijt-gerecht met bessen-yoghurt en muesli en honing. Het was wel echt superlekker, evenals het broodje met mozzarella wat Nick had. Dit was ook de eerste keer dat ik ijsthee had besteld, wat in Japan ook 'echt' ijsthee is, zonder suiker o.i.d., dus even wennen. Achteraf vond ik het wel erg fijn dat we op een rustigere plaats zaten, Tokyo is een drukke stad, je hebt de rust tussendoor wel nodig.
Ik heb zelf geen foto gemaakt maar tegenwoordig kan je alles op het internet terug vinden.
Odaiba is verder ook nog onder anime/manga fans bekend vanwege de Tokyo Big Sight, maar zover hebben we niet gelopen. Na de lunch besloten we richting Akihabara te gaan, waar zoveel te doen en te zien was dat het beter in een nieuw bericht geschreven kan worden!

maandag 26 oktober 2015

Dag 1: De reis naar Japan

Hoera! We zijn weer thuis van onze droomreis, het was super-duper geweldig! Bijna alle foto's zijn geupload op Facebook dus nu is het tijd voor een uitgebreid verslag. Ik schrijf het eerst maar in het Nederlands, gewoon omdat het makkelijker is, wie weet dat ik het later nog vertaal naar Engels maar voorlopig eerst maar zo.

De eerste dag gaat over onze reis.
Na veertien jaar van anime, manga, games, snoep/eten, mode en muziek uit dit verre land is het dan eindelijk tijd: we gaan naar Japan!
Als een kind dat vol spanning wacht op zijn verjaardag, heb ik de nacht er voor slecht geslapen en werd ik wakker om 5 uur 's ochtends. Net zoals de nacht ervoor overigens. Ik heb er zo'n zin in!


De reis er naar toe is echter lang. Vanuit ons huis te Groningen is het eerst zo'n drie uur reizen naar Schiphol, daarna wachten bij de check-in (voor een lange reis misschien toch wat handiger dan online?). Eenmaal de koffers gedropped te hebben gingen we door naar de security check. Daar ging iets mis met de machine die alle bakken naar de handmatige rij duwde vanwege dat in een kindertas een stuk speelgoed op een handgranaat leek. En daarna was het wachten op Schiphol en bij de gate zelf. Uiteindelijk konden we dan eindelijk het vliegtuig in, yay!


We hebben gekozen voor een niet-directe vlucht met Emirates, die stopt in Dubai. Dat scheelde echt een boel geld en dat hadden we er graag voor over.
Op een of andere manier zaten we deze reis elke keer redelijk achterin het vliegtuig waardoor we (na de business/first class) als eerste er in mochten.
Het Emirates vliegtuig was echt gaaf. Tot nu toe heb ik alleen binnen Europa gevlogen met redelijk kleine vliegtuigen zonder maaltijd. Deze keer was het een groot vliegtuig, met HD-scherm en handheld voor je neus waar films, muziek en games op te spelen zijn. Evenals dat je info kon zien over de reis (hoe ver het was, op welke plaats en hoogte je vloog e.d.) en beelden van camera's die aan het vliegtuig zaten. Je kunt dus vanaf buiten het vliegtuig bekijken of zien hoe het recht onder het vliegtuig er uit zag, echt supertof!

Ook het eten was degelijk (inclusief hete doekjes die ze voor en na ronddeelden) en je kon allerlei drankjes er gratis bij krijgen. Nick leek het een goed idee wat wijn te drinken zodat we beter konden slapen aangezien we dan alvast in het Japan-tijd-ritme konden komen (P.S. het hielp niet eigenlijk, komt vooral omdat het vliegtuig best nog wel wat herrie maakt en zittend slapen niet echt fijn is).

Ik vond het echt een bijzondere ervaring zo'n groot vliegtuig. Eenmaal een tijdje in de lucht en na het eten gingen mensen rondlopen en kletsen met elkaar en het was net alsof het een café o.i.d. was, maar dan vliegend in de lucht.

We zagen de zon ondergaan en ik besloot te gaan slapen (of een poging toe te doen). Onze eerste vlucht was 'maar' 6 uur. Het was dus middernacht toen we aankwam in Dubai, niks anders te zien vanuit het vliegtuig dan veel lichtjes.


Dubai airport is groot, dat heeft volgens Nick te maken met de cultuur en hoe ze rijkdom laten zien. We moesten ook via een metro naar een andere hal toe. Gelukkig werd onze bagage door Emirates zelf getransferred dus we hoefden alleen maar te wachten op de volgende vlucht. Het was snachts ook nog zo'n 29 graden in Dubai, lekker temperatuurtje. Alle winkels en restaurants waren ook gewoon open dus we hebben ons wel vermaakt en een midnight snack genomen. Ik zocht eigenlijk iets gezonds zoals fruit of salade maar dat was er nogal prijzig.

Bij de gate wachtte een bus op ons die ons naar het vliegtuig bracht. Dit vliegtuig was een stukje kleiner en er waren ook al een stuk meer Japanners aan boord. Maar de vlucht zelf was langer, 9 uur lang ongeveer. Tijdens de vlucht werd mijn eet-ritme lekker verstoord. In plaats van te wachten op het ontbijt kregen we een 'light meal' aan het begin van de vlucht. Met warme kip en brood en chocolade-vanille pudding, echt iets voor een uur of 4 's nachts toch? Euh...niet echt.
En ja, zes uur later kregen we uiteraard ontbijt, wat ik dan maar meer zag als lunch. Owja, bij het ontbijt kregen we kaasomelet met spinazie en mais, ik vraag me af wie normaal gezien spinazie als ontbijt eet :). Het was wel lekker hoor, daarvan niet.


Ik vond het heel jammer dat we tijdens de zonsopgang onze raam-luikjes dicht moesten doen, want het uitzicht was echt waanzinnig, we vlogen boven de Himalayas en het was ontzettend mooi weer dus je kon alle bergtoppen supergoed zien. Het was echter wel wat verblindend voor de ogen dus ik snap wel dat het niet zo handig was. Alleen snap ik niet helemaal waarom mensen nu precies gingen slapen terwijl we ook 's avonds aan kwamen in Japan..en je dan dus weer moet slapen. Dus ik heb geprobeerd wakker te blijven. Het vliegtuig vloog een hele lange tijd boven China, wat is China eigenlijk groot zeg, oef. Vlak voordat we boven Japan vlogen was er weer een zonsondergang te zien. Ik heb dus twee zonsondergangen gezien vanuit een vliegtuig, het voelde echt alsof ik twee dagen lang aan het reizen was, een ervaring opzich.

Je kan je wel voorstellen hoe blij we waren eindelijk in Narita (airport dicht bij Tokyo) aan te komen. Uiteraard moesten we daar ook nog een tijd wachten bij de douane. Al gelijk in de eerste hal viel me op hoe ouderwets het er uit zag (in vergelijking met de andere airports dan, of in vergelijking met mijn eigen verwachting), het interieur was beige met bruine accenten en leek niet vernieuwd te zijn sinds de jaren 70 o.i.d.
Het andere wat me op viel is dat zelfs het personeel op de airport niet goed Engels kon. Ik wist wel vooraf dat er niet veel (goed) Engels gesproken werd, maar op een of andere manier vind ik het nog steeds vreemd dat een vrij modern land (op eerste gezicht dan) eigenlijk zo slecht Engels kan praten (zelfs op een internationaal vliegveld). Maar zoals de komende dagen wel zal blijken kom je heel ver met onegaishimasu (alsjeblieft) en arigatou (dankjewel) en sumimasen (pardon). Afgelopen half jaar heb ik ook gepoogd wat beter Japans te leren en kan ik nu hiragana en katakana tekens lezen, maar dat is maar een gedeelde van de taal dus veel kon ik nog steeds niet lezen.

Nick werd bij de security scan nog gevraagd waarom hij allemaal eten in zijn tas had, we hadden bij elke maaltijd in het vliegtuig bakjes met crackers/toastjes en dip/smeerkaas gekregen en dachten dat het leuk was dit mee te nemen voor in het hotel aangezien we het toch niet op konden in het vliegtuig. De security-man snapte er echter niks van dus ik moest een paar minuutjes in mijn eentje wachten in de aankomst hal...want blijkbaar mocht ik ook niet bij Nick zelf in de buurt wachten, dat was wel even spannend.

Vanuit Narita kochten we een Suica pas (zoiets als een OV-chipkaart) en namen we de Skyliner trein richting Tokyo, moesten overstappen in Nippori en Yurakucho naar ons eindstation te Nagatacho (allemaal stations in wijken van Tokyo zelf). Nagatacho is een groot station (niet de enige), dus we wisten eigenlijk niet zo goed welke uitgang we moesten nemen en hebben even moeten lopen (3 roltrappen en 2 normale trappen verder).
Eenmaal aangekomen en ingecheckt bij ons hotel (Toshi Center Hotel, we zaten op de 16e verdieping), kochten we nog wat drinken en eten bij de Familymart tegenover ons hotel en hebben we daarna heerlijk geslapen!